Konutlar için ilgi çekici bir konsept arayışı sırasında, ilham Türkiye’nin Akdeniz bölgesinde yer alan bir aile kentinden alınmıştır. Özellikle XVII. yüzyıla tarihlenen geleneksel “Düğmeli Evler” dikkat çekmiştir. Bu evler ağırlıklı olarak bugün İbradı ve Akseki olarak bilinen kırsal alanlarda inşa edilmiştir. Geçmişteki özgün peyzaj ve sınırlı kaynaklar nedeniyle, yerel halk evlerini çevrede kolayca bulunabilen doğal malzemelerle inşa etmiştir: çevredeki tepelerden elde edilen taş ve yapı için kullanılan ahşap. Bu malzemeler günümüzde bile doğal, sürdürülebilir ve pratiktir. Örneğin taş, mükemmel yalıtım ve koruma sağlayan kalın duvarlar oluşturmak için idealdir.
Bu evlerin karakteristik özelliklerinden biri, “kuru taş” olarak bilinen yapım tekniğidir. Bu yöntem, herhangi bir bağlayıcı malzeme kullanılmadan, yalnızca taş ve ahşap ile taşların üst üste yerleştirilmesine dayanır. Ahşap ise bu yapılarda çift yönlü bir rol üstlenir: Yapısal olarak özellikle iki katlı evlerde binayı güçlendirirken, görsel olarak da cephelerin ayrılmaz bir parçası haline gelir. Tarihsel kayıtlar, ahşap elemanların aynı zamanda inşaat sürecinde işçilerin üst katlara çıkmasını kolaylaştıran yardımcı bir işlev gördüğünü de göstermektedir.
Bu evlerin iç mekân düzeni de dikkat çekicidir. Yaşam alanlarının yanı sıra, zemin katta çoğunlukla tarım ekipmanları için ayrılmış bir depolama alanı bulunur. Bu pratik tasarım, dönemin tarımsal yaşam biçimini yansıtır; çünkü evler günlük tarım faaliyetleriyle doğrudan bağlantılıdır.
Güncellenmiş projede amaç, bu geleneksel yapı teknikleri ve malzemelerini modern ve sürdürülebilir bir konut tasarımıyla birleştirmek; tarihsel bilgeliği çağdaş ekolojik yaklaşımlarla harmanlamaktır. Bu senaryoda, Akdeniz ikliminde tarımın önemli bir rol oynadığı, tek çocuklu bir aile için kırsal bir yerleşimde Düğmeli Ev prensiplerinin kullanılması öngörülmüştür. Geleneksel plan şemasının temel işlevleri korunmuş, depolama alanı ise planın merkezine entegre edilerek tüm kurgunun temelini oluşturmuştur.
Depolama alanı, evin iki ayrı bölümü arasında stratejik olarak konumlandırılmıştır. Birinci bölüm gündüz kullanımına ayrılmışken, ikinci bölüm özel odalara hizmet eder. Bu ayrımı dışarıdan da vurgulamak amacıyla depolama alanında çelik malzeme kullanılmış ve solda (üstten görünümde) uzanan karakteristik bir formda tasarlanmıştır. Bu tasarım kararı yalnızca depolama alanını öne çıkarmakla kalmaz, aynı zamanda ev için belirgin ve davetkâr bir ana giriş oluşturur.
Bu evlerin özgün örneklerinde, taşla çalışmanın zorlukları ve teknolojik sınırlamalar nedeniyle pencere açıklıkları oldukça küçüktü. Güncellenmiş projede ise güçlü bir etki yaratmak ve gün ışığından maksimum fayda sağlamak için zemine kadar uzanan geniş pencereler tasarlanmıştır. Bu pencereler aks boyunca yerleştirilmiş ve cephede, depolama alanı gibi belirgin şekilde vurgulanmıştır. Bu yeni eklerde, geleneksel malzemelerle uyum sağlayan modern malzemeler kullanılarak eski ile yeni arasında dengeli bir ilişki kurulmuştur.
İç mekân da dış cephe gibi, taş ve metal ile uyumlu pastel tonlarda tasarlanmıştır. Bu yaklaşım, daha az malzeme ve dekorasyon kullanarak minimalist bir dil oluşturmayı mümkün kılar. Böylece duvarlar, tüm mekân boyunca ana tasarım öğesi haline gelir.
